Joe DiMaggio

Joe DiMaggio Biyografisi

"Joltin' Joe", "Yankee Clipper" ve "Joe D." lakaplı Joseph Paul DiMaggio (doğum adı Giuseppe Paolo DiMaggio; 25 Kasım 1914 - 8 Mart 1999), 13 yıllık kariyerinin tamamını New York Yankees adına Major League Baseball'da oynayan Amerikalı bir beyzbol orta saha oyuncusuydu. Yaygın olarak tüm zamanların en iyi beyzbol oyuncularından biri olarak kabul edilir ve beyzbolda en uzun galibiyet serisi rekorunu kırmasıyla tanınır (15 Mayıs - 16 Temmuz 1941 arasında 56 maç), bugün hala ayaktadır. Üç kez Amerikan Ligi'nin (AL) En Değerli Oyuncu Ödülü'nü kazandı ve 13 sezonunun her birinde All-Star oldu. Yankees'teki görev süresi boyunca kulüp, on Amerikan Ligi flaması ve dokuz Dünya Serisi şampiyonluğu kazandı. Dokuz kariyer Dünya Serisi yüzüğü, on madalya kazanan Yankee Yogi Berra'nın ardından ikinci sırada yer alıyor. 1951 sezonunun ardından emekli olduğunda, kariyerinde ev koşularında (361) beşinci ve kariyer yavaşlama yüzdesinde (0,579) altıncı sırada yer aldı. 1955'te Beyzbol Onur Listesi'ne alındı ​​ve beyzbolun yüzüncü yılı olan 1969'da yapılan bir ankette sporun yaşayan en büyük oyuncusu seçildi. Kardeşleri Vince (1912–1986) ve Dom (1917–2009) da birinci lig orta saha oyuncularıydı. 17 Şubat 1943'te ABD Ordusu Hava Kuvvetlerine katılarak çavuş rütbesine yükseldi. Askeri kariyerinin çoğunu beyzbol takımlarında ve gösteri oyunlarında oynayarak geçirdi ve savaş öncesi şöhretinden dolayı üstleri ona özel ayrıcalıklar verdi. Yaşam tarzından utandığı için kendisine bir savaş görevi verilmesini istedi ancak reddedildi. Kronik mide ülseri nedeniyle Eylül 1945'te tıbbi taburcu edildi.  Ocak 1937'de Manhattan Atlıkarınca setinde aktris Dorothy Arnold'la tanıştı. 25 Nisan 1939'da nişanlandıklarını duyurdu. 19 Kasım 1939'da evlendiler ve Joseph Paul DiMaggio Jr. (1941–1999) adında bir oğulları oldu. 1944'te, İkinci Dünya Savaşı sırasında Yankees'ten izinliyken boşandılar. O ve aktris Marilyn Monroe 14 Ocak 1954'te kaçtılar. Sendika, onun kıskançlığı ve kontrolcü tavrı nedeniyle başından beri sorunluydu; aynı zamanda fiziksel olarak da tacizde bulunuyordu. Ekim 1954'te New York City'den Hollywood'a döndükten sonra, yalnızca dokuz aylık evliliğin ardından boşanma davası açtı. Terapi gördü, alkol almayı bıraktı ve ilgi alanlarını beyzbolun ötesine taşıdı. Arthur Miller'la evliliği sona ererken hayatına yeniden girdi. 10 Şubat 1961'de Manhattan'daki Payne Whitney Psikiyatri Kliniğinden serbest bırakılmasını sağladı. Yankees'in vuruş koçu olduğu Florida'da ona katıldı. Onların "sadece arkadaş" oldukları iddiası yeniden evlenme söylentilerinin yayılmasını engellemedi. Bob Hope, 33. Akademi Ödülleri'nde En İyi Şarkı adayı "The Second Timearound"u onlara "adadı". Maury Allen'ın biyografisine göre, DiMaggio'nun 1 Ağustos 1962'de Monroe'dan kendisiyle yeniden evlenmesini istemeye karar vermesi nedeniyle işinden ayrıldığı söylendi. Dört gün sonra, 5 Ağustos'ta Brentwood'daki evinde ölü bulundu. Yıkılmış bir halde cesedini aldı ve cenazesini düzenledi. Başkan John F. Kennedy de dahil olmak üzere Hollywood'un seçkinlerinin ve Kennedy ailesinin üyelerinin katılımını yasakladı. 20 yıl boyunca haftada üç kez mezarına yarım düzine kırmızı gül teslim ettirdi. Onun hakkında kamuya açık bir şekilde konuşmayı veya ilişkilerini başka bir şekilde istismar etmeyi reddetti. Bir daha hiç evlenmedi.