Usmar Ismail

Usmar Ismail Biyografisi

Usmar İsmail (20 Mart 1921 - 2 Ocak 1971 doğumlu) Endonezyalı bir film yönetmeni, yapımcı ve senaristti. Endonezya filmlerinin vaftiz babası olarak anılıyor. Endonezya Ulusal Film Günü'nün tarihi (30 Mart), İsmail'in üçüncü filmi Darah dan Doa'nın (1950) çekimlerinin ilk gününe tarihleniyor. Yetenekleri Keimin Bunka Sidosho'da (Japon Kültür Merkezi Genel Merkezi) çalışırken daha da gelişti. Orada tiyatro gösterileri sahnelemek için Armijn Pane ve diğer kültürel figürlerle işbirliği yaptı. 1943'te Abu Hanifah, Rosihan Anwar, Cornel Simanjuntak, Sudjojono, H.B. ile birlikte Sandiwara Penggemar "Maya" tiyatro grubunu kurdu ve başkanı oldu. Jasin ve diğerleri. Bağımsızlığın ilanından sonra Usmar askerlik yaptı ve Jakarta'da aktif olarak gazetecilik yapmaya başladı. Hollandalılar Müttefik kuvvetlerle birlikte geri döndüğünde, binbaşı rütbesiyle Yogyakarta'daki Endonezya Ulusal Ordusu'na (TNI) katıldı. Meslektaşları Sjamsuddin Sutan Makmur ve Rinto Alwi ile birlikte Rakyat adında bir gazete kurdular. Editoryal çalışma ve gazetecilik alanında Usmar, Yogyakarta'daki aylık Arena dergisinin (1948) ve Jakarta'daki Gelanggang'ın (1966-1967) editörü olan Harian Patriot'un kurucularından ve editörlerinden biriydi. Ayrıca Endonezya Gazeteciler Derneği'nin başkanlığını da yaptı (1946-1947). Usmar, gazeteci olarak görev yaptığı dönemde, yıkıcı faaliyetlerde bulunduğu iddiasıyla Hollandalılar tarafından hapsedildi. O sırada Kantor Berita Antara'da siyasi muhabir olarak çalışıyordu ve Cakarta'daki Hollanda-Endonezya müzakerelerini takip ediyordu. Bu olay 1948'de meydana geldi. Daha sonraki kariyerinde Usmar, film yapımcılığına daha ciddi bir ilgi duymaya başladı. Tiyatro ve sinema ile ilgili organizasyonlarda aktif olarak yer aldı. Yogyakarta Kültürel Müzakere Organı'nın (1946-1948) başkanı, Yogyakarta Sanatçılar Tiyatro Birliği'nin başkanı (1946-1948), Cakarta'daki Endonezya Ulusal Tiyatro Akademisi'nin başkanı (1955-1965) ve Ulusal Film Müzakere Organı'nın (BMPN) başkanı olarak görev yaptı. BMPN, hükümeti 1967'de "Ulusal Film Geliştirme Politikası" oluşturmaya teşvik etmede kilit bir rol oynadı. Kendisi, Djamaluddin Malik ve diğer film girişimcileriyle birlikte Endonezya Ulusal Film Şirketi'nin kurucu ortağı olarak biliniyordu ve sonunda 1954'ten 1965'e kadar şirketin başkanı oldu.