Oyuncu

Van Heflin

Doğum13.12.1910

Ölüm23.07.1971

Doğum yeriWalters, Oklahoma, USA

DepartmanOyuncu

Popülerlik1.1

Van Heflin Biyografisi

Emmett Evan "Van" Heflin Jr. (13 Aralık 1908 - 23 Temmuz 1971), istikrarlı işçiliği ve çok yönlülüğü onu kırk yıl boyunca saygın bir karakter oyuncusu ve ara sıra başrol yapan Amerikalı bir sahne, radyo, film ve televizyon oyuncusuydu. Johnny Eager (1942) rolüyle En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu dalında Akademi Ödülü'nü kazandı ve Shane (1953), 3:10 to Yuma (1957) ve Gunman's Walk (1958) gibi Western ve kara filmlerdeki güçlü dönüşleriyle hatırlanıyor. Walters, Oklahoma'da doğan Heflin, Oklahoma Üniversitesi'nde okudu ve daha sonra Yale'den tiyatro alanında yüksek lisans derecesi aldı ve kariyerine 1920'lerin sonlarında ve 1930'larda Broadway'de başladı ve ardından filmlere yöneldi. İlk aşamadaki çalışmaları ve bağlantıları (Katharine Hepburn'ün desteği de dahil), 1930'ların ortalarından itibaren Hollywood'da bir sözleşme imzalamasına ve istikrarlı bir beyazperde çalışması yapmasına yardımcı oldu. Heflin'in beyazperdedeki kişiliği güvenilirliği, duygusal aralığı ve sağlam sıradan insan kalitesini birleştirdi; bu da onun 1940'larda yardımcı karakter rolleri ile başroller arasında akıcı bir şekilde hareket etmesine olanak sağladı. Johnny Eager'la kazandığı Oscar'ın ardından hem stüdyo filmlerinde hem de bağımsız yapımlarda unutulmaz roller üstlenmeye devam etti ve The Glass Key (1942), The Blue Dahlia (1946) ve Battle Cry (1955) filmlerindeki performanslarıyla övgü topladı. 1950'lerde ve 1960'larda Heflin televizyon ve daha sonra film projelerine yöneldi, antoloji dizilerinde ve uzun metrajlı filmlerde yer aldı; Ekrandaki son dikkate değer görünümlerinden biri, felaket filmi Airport (1970)'da rahatsız bir yolcuyu canlandırmaktı. Kariyeri, uzun ömürlülüğü ve değişen stüdyo sistemlerine uyum sağlaması ve aynı zamanda sağlam, sahne çalan çalışmalarıyla itibarını korumasıyla dikkat çekiyor. Van Heflin, 23 Temmuz 1971'de Hollywood'da 62 yaşında kalp krizinden (miyokard enfarktüsü) öldü. Arkasında sahne, radyo, film ve televizyonu kapsayan ve tarihçiler tarafından 20. yüzyılın ortalarında Amerikan karakter oyunculuğunun örneği olarak anılmaya devam eden bir dizi çalışma bıraktı.